Ég er Reykvíkingur, fædd 19. september 1983. Í dag er ég langt komin með meistaranám í lögfræði við Háskóla Íslands. Ég bý ásamt tveimur góðum vinkonum í hamingjuríku sambýli á Freyjugötunni. Foreldrar mínir eru skólafólkið Helena Pálsdóttir og Sverrir Þórisson og systkini mín Kristján Þór stóribróðir í Eþíópíu, Sindri verkfræðinemi og Sunna Mjöll menntaskólanemi.

Hér í borginni fæddist ég og bjó fyrstu árin í Skipasundinu en hef raunar búið í öllum kjördæmunum sex. Fyrst á Blönduósi, seinna Þelamörk við Akureyri og svo í Skógum undir Eyjafjöllum. Eftir grunnskólaútskriftina ákvað ég að láta sköpunargleðina í MH-ingum soga mig til sín. Svo átti ég stóra drauma um ókunnug lönd svo ég skráði mig í IB-námið og útskrifaðist með alþjólegt stúdentspróf. Við innritun í MH þekkti ég engan í skólanum en í dag eru margir af mínum allra bestu vinum þaðan.

Sem krakki borðaði ég bækur og var óþreytandi við skapandi skrif. Lestraráráttan skilaði mér inn í Gettu betur lið MH svo það kom fyrir að föstudagskvöldin fóru í að innbyrða bókmenntasögu og svara hraðaspurningum. Í MH skrifaði ég líka fyrstu pólitísku greinina mína. Hún fjallaði um kynþáttafordóma innan skólans og var eina innsenda greinin í Fréttapésa MH það árið.

Þar sem ég er svolítið nörd sinnti ég íþróttaiðkun ekki mjög markvisst þótt mér þætti mjög gaman í til dæmis fótbolta, tennis eða að skokki. Hins vegar rústaði ég keppni í tímatöku niður rennibraut sundlaugarinnar á Akureyri snemma á unglingsárum. Ég vil þakka árangurinn markvissri ástundun. Á seinni árum hef ég dottið í jógatíma öðru hvoru eða í ræktina. Helsta líkamsræktin í dag felst samt í að ég fer flestra minna ferða á tveimur jafnfljótum, en fæ far með strætó eða ástvinum ef á þarf að halda. Á flakki um heiminn með Barböru vinkonu fyrir tveimur árum lærði ég líka að kafa og örlítið á brimbretti sem ég ætla einhvern tímann að læra betur.

Ég barðist fyrir kvenfrelsi frá því löngu áður en ég skildi hugtakið og mastersritgerðin mín verður á mörkum kvennaréttar og þjóðaréttar. Sem barn átti ég sterkar fyrirmyndir sem voru mikilvægar fyrir mig. Ingibjörg Sólrún varð borgarstjóri og svo Magga Frímanns formaður Alþýðubandalagsins þegar ég fór fyrst að fylgjast með fréttum. Gleymum ekki Vigdísi Finnbogadóttur sem ég skildi ekki af hverju vildi ekki mæta í mat til mömmu og pabba í mínu boði þegar ég var fimm ára og hitti hana í félagsheimilinu á Blönduósi.

Að þeim öllum ólöstuðum held ég samt að ég hafi lært mest af ömmunum mínum tveimur: Þóru Karítas Árnadóttur og Önnu Jónsdóttur heitinni. Lífssýn þeirra beggja um að við séum öll jafn merkileg og hæfileikinn til að virða og sjá það fallega í hverri manneskju er nokkuð sem ég reyni alltaf að hafa í huga.

Síðustu árin hef ég unnið meðfram námi sem blaðamaður á Morgunblaðinu og seinna við lögfræðistörf hjá Persónuvernd. Mér líkaði frábærlega vel á báðum vinnustöðum og lærði margt. Ég hef líka áhuga á stjórnmálum af sömu ástæðum og blaðamennskunni, lögfræðinni og bókmenntunum: Ég hef áhuga á samfélagi fólks, vil skilja það betur og geta breytt og bætt.