Þriðjudagur 10. mars 2009

Ég er lasin í dag og ekki sérstaklega ánægð með þá stöðu mála! Þurfti að afboða mig á skemmtilega og mikilvæga fundi í Háskóla Íslands og í kosningamiðstöðinni okkar niðri á Skólabrú. Ég sem hef ekki orðið lasin í svo langan tíma. En þetta er svona. Tók reyndar marga símafundi í dag, litla og stóra og ég held að símtækið sé orðið jafn þreytt og ég sjálf þegar þetta er skrifað klukkan hálfellefu.

Annars er sagan af þessu símtæki frekar skemmtileg. Einu sinni sem oftar hvarf farsíminn minn um daginn (þeim hefur verið stolið af mér áður eða týnst - þessi varð eftir í sætisvasa í flugvél og skilaði sér ekki aftur). Ég var ennþá að bíða eftir námslánum haustannar. Þau skiluðu sér um miðjan febrúar, takk fyrir! Þetta þýddi að um það leyti sem ég tók ákvörðun um framboð var ég að fara yfir um af fjárhagsáhyggjum. Ekki við LÍN að sakast svosem, heldur var ástæðan að ég var í skiptinámi við Kaupmannahafnarháskóla í haust og skriffinnska tók langan tíma. En þetta gerði semsagt að verkum að ég er mjög heit í því máli að námslán þurfi að greiða út mánaðarlega og afnema yfirdráttarkúltúrinn.

Allavega - sagan af símanum. Mín kæra vinkona Dagga lánaði mér gamla símann sinn. Hún fór vel yfir með mér að hann væri nú orðinn gamall í hettunni og gæti átt til að láta illa en myndi duga mér í einhverja daga. Við rifjuðum upp söguna af því þegar Dagga sendi tölvupóst þar sem hún sat á Gatwick-flugvelli í London og hafði orðið fyrir því óhappi að missa umræddan síma í klósettið. Ég orgaði af hlátri yfir þessum tölvupósti. En það er skemmst frá því að segja að þessi sími var þurrkaður, hreinsaður og notaður og hefur staðið sig með eindæmum vel í baráttunni.